Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Ο Heathcliff και η Catherine ήταν πάντα καθάρματα

Laurence Olivier & Merle Oberon in Wuthering Heights (1939)

Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη ήταν πάντα μία άσκηση σχεδόν πνευματική.

Ο Heathcliff και η Catherine είναι εξίσου καθάρματα. Ο ένας επειδή είναι αγροίκος επί τούτου και η άλλη επειδή είναι ξιπασμένη. Χειρότερους χαρακτήρες δεν μπορούσα ποτέ να σκεφτώ.

Κι όμως τους έχω αδυναμία μεγάλη.

I’ve no more business to marry Edgar Linton than I have to be in heaven; and if the wicked man in there had not brought Heathcliff so low, I shouldn’t have thought of it. It would degrade me to marry Heathcliff now; so he shall never know how I love him: and that, not because he’s handsome, Nelly, but because he’s more myself than I am. Whatever our souls are made of, his and mine are the same; and Linton’s is as different as a moonbeam from lightning, or frost from fire.’

Ere this speech ended I became sensible of Heathcliff’s presence. Having noticed a slight movement, I turned my head, and saw him rise from the bench, and steal out noiselessly. He had listened till he heard Catherine say it would degrade her to marry him, and then he stayed to hear no further.
(via)

Βλέπεις το κλειδί – για μένα – στα Ανεμοδαρμένα Ύψη δεν ήταν ποτέ ο Heathcliff και η Catherine αλλά ο έρωτας τους.

Δεν μπορώ καν να στο εξηγήσω ακριβώς.

Το σχεδόν αρρωστημένο συναίσθημα μεταξύ τους που καταστρέφει ό,τι περνάει από μπροστά τους μπορεί να είναι και το μόνο θετικό τους σημείο.

4 comments to Ο Heathcliff και η Catherine ήταν πάντα καθάρματα

  • Διάβασα το βιβλίο στο πανεπιστήμιο στο πλαίσιο μαθήματος λογοτεχνίας της συγκεκριμένης περιόδου. Έκτοτε θεωρώ ότι είναι το πιο ‘δυνατό’ μυθιστόρημα που έχω διαβάσει. ‘Δυνατό’ με την έννοια ότι με ‘ταρακούνησε’ και με έκανε να αισθάνομαι εξίσου έντονα αυτά που αισθάνονταν οι ήρωες, σαν να ήμουν κι εγώ μέρος της πλοκής ή οι ήρωες να υπήρχαν στην πραγματικότητα και να ήταν κοντινοί μου άνθρωποι.

    Νομίζω είναι κάπου κοντά στο απόσπασμα που παραθέτεις η ίσως πιο γνωστή φράση του μυθιστορήματος: εκεί που η Catherine αναφωνεί “I am Heathcliff”. Αυτό επιβεβαιώνει τα λόγια της στο απόσπαμά σου.

    Πολύ απλά, η Catherine απαρνήθηκε τον εαυτό της με το να απαρνηθεί τον Heathcliff. Αυτό ήταν κάτι για το οποίο δεν συγχώρεσε ποτέ τον εαυτό της και έφερε καταστροφικές συνέπειες στην ίδια και τον άνθρωπο που αγαπούσε και την αγαπούσε. Όταν απαρνούμαστε τον εαυτό μας, τότε απαρνούμαστε τη φύση μας και την ουσία μας και το τίμημα είναι βαρύ και σκληρό.

    Η Catherine αποφάσισε να υποκριθεί με το να παντρευτεί κάποιον άλλο. Οι κοινωνικές συνθήκες και κανόνες που επιβάλλει η έντονα ταξική βρετανική κοινωνία, ακόμα και σήμερα θα μπορούσα να πω, την υποχρέωσαν (;).

    Αντίθετα ο Heathcliff παρέμεινε έντιμα ο εαυτός του.

    Όπως λες λοιπόν στον τίτλο σου, και οι δυο ήταν καθάρματα. Αυτή ήταν η φύση τους και αυτό ήταν που τους έδενε.

    (Συγγνώμη για το μακροσκελές του σχολίου, αλλά μου πάτησες ‘μεγάλο’ κάλο !)

    • Sofia

      Πολύ καλά έκανες και το άφησες το σχόλιο. Ευχαριστώ.

      Δεν ξέρω αν ο Heathcliff παραμένει ο εαυτός του. Δηλαδή δεν ξέρω αν θα ήταν τόσο πεισματικά εκδικητικός από μόνος του…

  • hannibal

    Το βιβλίο δεν το διάβασα. Την ταινία δεν την είδα. Αγαπώ όμως από παιδί αυτό –> http://www.youtube.com/watch?v=jdmvs7r1u9c επειδή ακούγοντάς το ένιωθα πρωτόγνωρα και συγκλονιστικά πράματα. Μόλις τριάντα χρόνια αργότερα έμαθα ότι η Καιτούλα το έγραψε πιτσιρίκα, εμπνευσμένη από το συγκεκριμένο μυθιστόρημα. Ανατρίχιασα όταν κατάλαβα τους στίχους.

    Το μπλογκ σας μαμεί και δέρνει.

    Μια αναγνώστρια

    • Sofia

      Πω πω Καιτούλα – που τη θυμήθηκες!

      Γαμεί και δέρνει. Μη ντρέπεσαι.

      (Ευχαριστώ)

      :-D

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType