Ψυχοθεραπεία: Μη με σταματάτε όταν θυμώνω

Anger
Uploaded by nick_Deaves on 20 Jun 05, 11.36PM GMT.

Είμαι γκρινιάρα.

Αν έλεγα ποτέ ότι δεν είμαι γκρινιάρα θα έπεφτε ο ουρανός στο κεφάλι μου μα τον Τουτατή.

Υπάρχουν όμως κάποιες φορές – όσο μεγαλώνω όλο και πιο σπάνιες είναι η αλήθεια – που θέλω να τα σπάσω όλα εδώ μέσα (όπου είναι το ‘εδω μέσα’ κάθε φορά). Πλέον μου συμβαίνει κυρίως όταν με υποτιμάνε, όταν με πατρονάρουν κι όταν αντιμετωπίζω ανθρώπους που παρόλες τις υπομονετικές εξηγήσεις έχουν τη δική τους ατζέντα και δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους.

Στη δουλειά το έχω παλέψει πολύ σκληρά το ένστικτο του ‘θα σας γαμήσω όλους’ διότι πιστεύω ακράδαντα ότι η δουλειά είναι απλά μια δουλειά και δεν υπάρχει κανένας λόγος να την παίρνεις προσωπικά κι ούτε έχει κανένας άλλος καμία όρεξη να ανέχεται τα δικά μου τα νεύρα. Παλαιότερα με παίρνανε χαμπάρι από τη στάση του σώματος και από το ότι είχα ένα πρόσωπο σαν καθηγήτρια που έπιασε ραβασάκι να περνάει μέσα στο μάθημα. Τώρα με παίρνουν χαμπάρι μόνο άνθρωποι που με ξέρουν αρκετό καιρό και πάλι δεν είναι σίγουρο.

Εκεί που δεν μπορώ να το συμμαζέψω είναι στην προσωπική μου ζωή. Θέλω την ώρα που με πιάνει να μπορέσω να φωνάξω όσο θέλω, να περπατήσω πάνω κάτω ωρυόμενη, να βρίσω (ααααααααααχχχχχχχχχ να βρίσω) σα νταλικιέρης. Φυσικά δεν εννοώ να είμαι με τη μαμά μου και να κάνω τη μαμά μου σκουπίδι (έχει συμβεί κι αυτό). Εννοώ να μπορώ να πάρω τη μαμά μου τηλέφωνο και να κάνω σκουπίδι τη σπιτονοικοκυρά μου (τυχαίο παράδειγμα).

Το χειρότερο που μπορείς να μου κάνεις εκείνη τη στιγμή είναι 1) να προσπαθήσεις να το λύσεις και 2) να είσαι σε ζεν. Αν τύχω αυτής της αντιμετώπισης είναι ώρα να αποσύρεσαι διακριτικά γιατί έχω και βαριά κρυστάλλινα τασάκια. Και εξηγώ.

1) Ο ‘θα σου λύσω το πρόβλημα σου’
Αυτός ο τύπος από αγάπη και πραγματικό ενδιαφέρον παρακάμπτει όλο τον οχετό που έχει βγει από τα τρυφερά χειλάκια μου και πάει κατευθείαν στο πρόβλημα. Μου λέει πώς να λυθεί το πρόβλημα και θεωρεί το θέμα λήξαν. ΛΑΘΟΣ. Το πρόβλημα το λύνω και μόνη μου. Κάθε βοήθεια πάντα εκτιμάται αλλά δεν είναι ώρα να προσφερθεί. Πρώτα θα λυσσάξω και μετά θα το λύσουμε.

2) Ο ‘είμαι σε ζεν, έλα να σου δείξω το δρόμο της φώτισης’
Τέτοιος τύπος είναι η αγαπημένη μου και πλήρως λατρεμένη αδελφή. Μπορεί να με ακούει υπομονετικά για ώρα (συνήθως τη φαντάζομαι να κρατάει το ακουστικό και να χαζεύει και λίγο τηλεόραση ακούγοντας τα βασικά σημεία) και μετά ωσάν την Πυθία δίνει το χρησμό που συνήθως λέει ότι όλα είναι μάταια σε τούτη τη ζήση, ότι η ηρεμία μου πρέπει να προέχει, ότι όλοι είμαστε εφήμεροι κλπ κλπ. Θα τη σκοτώσω!

Τη σωστή αντιμετώπιση τη γνωρίζει μόνο η μαμά Δέσποινα και δεν την έχει πει ούτε σε μένα την ίδια (φοβάται μάλλον ότι αν μάθω το κόλπο θα σταματήσει να λειτουργεί). Σκεφτόμουν ότι αν κάποτε μου το αποκαλύψει θα τυπώσω ένα χαρτί με οδηγίες και θα το μοιράσω στους ανθρώπους που κινδυνεύουν να πέσουν πάνω μου ενώ βρίσκομαι σε κατάσταση πλήρους παράκρουσης.

Εν τω μεταξύ οι φίλοι οι κολλητοί στους οποίους με παίρνει να κάνω τέτοιες τσιριμόνιες είναι όλοι μακριά, η μάνα μου είναι μακριά, η αδελφή μου είναι μακριά. Οπότε τί μου μένει;

Αν εξαιρέσουμε το να κοπανάω τοίχους (είπαμε έχω νεύρα, δεν είμαι και τελείως διαταραγμένη ψυχικά) πρέπει οπωσδήποτε να βρω κάτι να ξεφεύγει το κεφάλι μου σε μέρες μεγάλου εκνευρισμού (όπως η σημερινή). Ο John Black με πληροφόρησε ότι η γιόγκα είναι αντιχριστιανική οπότε για να μην προσθέσω κι αυτό στις αμαρτίες μου (κι είναι πολλές) μάλλον πρέπει να ξεκινήσω πάλι την αναρρίχηση πριν πάρουν τα σκάγια κανέναν αθώο περαστικό.