Τελικώς ο κόσμος βοηθάει (έχω ελπίδες)

Λοιπόν είχα ένα ατύχημα χτες με το μηχανάκι (τον Φράνκι, οι παλιοί ξέρουν). Πριν με προλάβετε να δηλώσω ότι είμαι πολύ προσεκτική οδηγός και ο Φράνκι είναι μικρό σκούτερ που δεν πιάνει ταχύτητες. Άλλες λεπτομέρειες περί ατυχήματος άλλη φορά γιατί παίζει και το ζήτημα με το κανονιστεί η ασφάλεια και τα τοιάυτα – πάντως είμασταν δύο οχήματα.

Καταρχήν να πω ότι όταν πέφτεις από το μηχανάκι πρέπει να ξέρεις να πέφτεις. Πιστεύω ότι πρέπει να δημιουργηθούν ειδικά μαθήματα για το πώς πέφτουμε. Επίσης πρέπει εκτός από το κράνος να είναι και το τζάκετ με τα προστατευτικά υ π ο χ ρ ε ω τ ι κ ό – κάνει θαύματα.

Εγώ να σας πω επειδή ήμουν εντός του ατυχήματος δεν ξέρω πόσο άσχημο φάνηκε από έξω αλλά πρέπει να φάνηκε πολύ άσχημο. Πεταχτήκαν από μια παμπ στη γωνία – ήρθαν περαστικοί – όλοι με κοιτάγανε με ένα ύφος ‘παναγία μου θα μας πεθάνει και θα το έχουμε εφιάλτες δυο χρόνια’. Καθισμένη στην άσφαλτο σήκωσα τα χέρια μου και τρέξαν πανικόβλητοι να με ορθώσουν. Χεσμένο το σύμπαν. Να παίρνουν τηλέφωνα ασθενοφόρα – να τρέχουν να μου φέρουν νερό – να μου λένε μη βγάλεις το κράνος – να σηκώνουν το μηχανάκι – γενικώς ρε παιδιά συγκινήθηκα. Τέτοιο ενδιαφέρον και ανησυχία στα μάτια αγνώστων πρώτη φορά το βλέπω. ‘Ηταν ένας νεαρός εκεί, μελαχρινός που του είχε κοπεί η μιλιά και με κοιτούσε με μάτια ελαφιού – αφού ανησύχησα περισσότερο γι′αυτόν. Περνάγαν και δύο πιτσιρίκια και δώσαν σύρμα στα άλλα πιτσιρίκια της γειτονιάς και γίναμε γενικώς νούμερο.

Στο ασθενοφόρο ήταν δυο παιδιά – πολύ νέοι μου φάνηκαν. Ένας πολύ μελαχρινός με πράσινα μάτια και ένας πολύ χλωμός με γαλάζια μάτια και κοκκάλινα γυαλιά. Με χώσαν μέσα, μου μιλάγανε, μου πήραν την πίεση, με ψηλαφίσανε γενικώς, σπονδυλική στήλη, πλάτη, ώμοι – αυτός με τα γυαλιά φάνηκε να στεναχωριέται που με πονούσε σε κάποια σημεία. Με ρωτήσαν πώς θα πάω σπίτι, ποιός θα με περιμένει. Κανένας, τους είπα. Και ρε παιδιά φορτώσαν το μηχανάκι στο ασθενοφόρο και με φέρανε σπίτι. Έξω από την πόρτα. Μου το βάλανε και στην αυλή. Ότι άγιο / θεό / μοίρα έχουν αυτά τα παιδιά να τα προσέχει κι όλο να τους τυχαίνουν απλά πράγματα όπως το δικό μου.

Πάντως σε δύο σημεία τρόμαξα σοβαρά. Πρώτον όταν σουρνόμουν στην άσφαλτο – είναι μια σουρεάλ εικόνα που δε σου φεύγει ποτέ, σα να έχεις ρίξει την κάμερα πλαγιαστά με ταχύτητα – αυτό που κάνουν στο σινεμα; Ε, όντως το βλέπεις έτσι ακριβώς, λίγο άσφαλτο, λίγο μηχανάκι, λίγο πεζοδρόμιο. Και δεν τρόμαξα με την εικόνα να σου πω – τρόμαξα κυρίως με το πώς θα το πω ότι έγινε σε ανθρώπους που μ’αγαπάνε και είναι μακριά κι άντε να τους ηρεμήσεις. Κι όχι τίποτα άλλο – αισθάνεσαι σαν παιδί εκείνη τη στιγμή, σου έρχεται αυτό που σου λέγανε “άμα χτυπήσεις και κλαις θα σε δείρω κι από πάνω”.

Το δεύτερο σημείο που τρόμαξα ήταν όταν είδα το κράνος με καθαρό κεφάλι σήμερα το πρωί. Πέρασα τα δάχτυλα μου από τις χαρακιές που είναι βαθιές, ευθείες, άσχημες. Πώς ανεβαίνουν κάποιοι άνθρωποι σε μηχανάκια χωρίς κράνος, δε θα το καταλάβω ποτέ.

Πάντως καινούριο κράνος πήρα (το θεωρώ υποχρεωτικό ακόμα κι αν σου πέσει κάτω – δεν παίζουμε μ’αυτά). Ωραίο, έτσι;

Στη μαμά Δέσποινα που έχει πάθει τον πανικό να μηνύσω λοιπόν ότι έβγαλα συμπέρασμα. Όπου και να ‘σαι υπάρχουν πάντα άνθρωποι που θα καθυστερήσουν από τις δουλειές τους και την καθημερινότητα τους, θα σκύψουν να σε σηκώσουν, θα σου φέρουν νερό, θα σου κάνουν ερωτήσεις, θα σου δώσουν τα στοιχεία τους, θα δεις στα μάτια τους το ενδιαφέρον και την ανησυχία τους.

Κι αυτό ρε παιδιά – έτσι από μία κοπέλα που τη διαβάζετε και είναι και λίγο κυνική – μου δίνει μεγάλη ελπίδα.