South_Central_Crete_08_180_
Originally uploaded by pontikes

Μήνας. Όγδοος. Εγώ γεννήθηκα τον ένατο βέβαια, πλήρης κύηση ετέλέσθη, άρα τον ένατο της κύησης αλλά τον όγδοο του έτους. Με άλλα λόγια οι γονείς μου κάναν τρελίτσες το Δεκέμβρη.

Τί θυμάμαι; Ώρα να ‘χεις – και τέτοιες ώρες της παράνοιας, έχεις ώρα, να ταν κι άλλη, ποιος την έχασε την ώρα του και τη βρήκαμε εμείς. Άκου. Άναψε τσιγάρο.

Κάθε που είναι Αύγουστος σκέβουμαι:

Τα γενέθλια μου – όπως προείπα. Την 5η ημέρα του Αυγούστου. 10 ημέρες πριν τη γιορτή της μάνας μου. (Άρα Λέων, γνωρίζω ότι είμαι καθίκι, ευχαριστώ. Συνεχίζω)

Το πώς κανένας δε θυμάται τα γενέθλια μου. Φταίνε οι διακοπές. Λαχταράω μια χρονιά να τα ξεχάσω κι εγώ λόγω θάλασσας, ήλιου, ιωδίου και λοιπά αλλά δε μου έχει κάτσει ποτέ εώς τα τώρα.

Το πώς στα χειρότερα μου γενέθλια με είχε χτυπήσει ΚΑΙ αυτοκίνητο.

Το πώς πρέπει να σταματήσω να ασχολούμαι με τα γενέθλια μου διότι έχω και τη γιορτή μου στις 17 του Σεπτέμβρη που όπως και να το κάνεις είναι πιο βολική ημερομηνία (από όλες τις απόψεις και φέτος ειδικά).

Το ότι δεν έχω πάει στην Παναγία τη Σουμελά και κάθε πόντιος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να το κάνει αυτό. Γνωρίζω ότι πρόκειται για πανηγύρι. Επιμένω ότι θέλω να πάω.

Το ότι η Αθήνα είναι όλα τα λεφτά τον Αύγουστο κι αν θυμάμαι ποτέ νοσταλγικά την πόλη είναι έτσι, 2 η ώρα το ξημέρωμα κάτι Αυγουστιάτικα βράδια να περπατάω μέχρι το Σύνταγμα για να πάρω παγωτό (ναι μόνη μου).

Το πώς φαινόταν του Αυγούστου το φεγγάρι από το δώμα στο Φάληρο.

Το πώς φαινόταν του Αυγούστου το φεγγάρι από το παράθυρο του μπάνιου στην Καλλιδρομίου.

Το πώς το χειρότερο μου ήταν ότι ΔΕΝ φαινόταν του Αυγούστου το φεγγάρι από οποιοδήποτε παράθυρο στην Αραχώβης (και άρα πήγαινα στο Λυκαβηττό συχνότερα – θα σου πω άλλη φορά)

Το πώς έναν Αύγουστο από όσους πέρασα στο Γαλαξίδι, ξημερώματα περπάτησα μέχρι την παραλία, μπήκα στη θάλασσα με το φεγγάρι να κρύβεται πίσω από το βουνό και είπα δυο φωνήεντα στον ήλιο που έβγαινε από τη θάλασσα. Καλύτερο μπάνιο στη θάλασσα δεν έχω ξανακάνει.

Το πόσο μας άρεσε στο Λύκειο ο Αύγουστος εκτέλεση Παπάζογλου και πόσο με εκνευρίζει όλη αυτή η μαυρίλα σήμερα (και ελπίζω να μη χρειαστεί να μ’αρέσει ποτέ αυτό το τραγούδι).

Το ότι στις 15 είναι της Παναγίας και μου κάνει κάτι αυτή η γιορτή και επειδή είναι της μαμάς μου και επειδή είναι από τις σπανιότατες φορές που αλήθεια θέλω να πάω εκκλησία.

Το ότι ο Δεκαπενταύγουστος του Γιάνναρη είναι μακράν από τα καλύτερα concept που έχω δει σε ταινία (και αν ήμουν εγώ η ξανθιά θα τον χαστούκιζα επίσης μέσα στο Σείριο το λιμοκοντόρο που θα μου κάνει και πνεύμα).

Το ότι τον Αύγουστο θέλω να λιώνω από τη ζέστη (αδύνατον. φοράω μακρυμάνικη πυτζάμα τώρα που τα συζητάμε).

Το ότι αν ποτέ φύγω από την Αγγλία (με τη πυτζάμα θα γίνει αυτό ,αν γίνει, στο έχω πει) είμαι πεπεισμένη ότι θα είναι τον Αύγουστο.

Το ότι τον Αύγουστο είναι ΠΑΝΤΑ η εποχή που παθαίνω την ετήσια μου θερινή παράκρουση…

… καλά αρχίσαμε βλέπω.

buzz it!