Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Εμένα με λένε Σοφία (κι αν δε με βρίσκεις έχω και βίντεο)

Περί ανωνύμίας (σαφώς) ο λόγος.

Η προσωπική μου θέση είναι θέση ευθύνης. Το όνομα μου είναι εδώ (Σοφία είναι) – η μούρη μου επίσης (έχω και βίντεο – πάμε μια βόλτα;).

Χωρίς βεβαίως να κατηγορώ τους ανθρώπους που επιλέγουν την ανωνυμία. Κάποιο λόγο θα έχουν.

Τα έχω ξαναπεί (πάλι επαναλαμβάνομαι – κακό σημάδι) όταν κάποια στιγμή σε ένα από τα πρώτα bloggers party (νομίζω και το πρώτο – πρώτο) είχε γίνει ένας κάποιος ντόρος επειδή στη βιντεοσκόπηση εμφανίζονταν άνθρωποι που δεν ήθελαν να εμφανίζονται. Έλεγα λοιπόν τότενες (αν και από τότε έχω ομορφύνει κάργα λέμε)

Αυτή είμαι:

Σοφία

Καλή, κακή, στραβή, αυτή είμαι.

Και τα πράγματα που γράφω τα γράφω με αυτή τη μούρη. Και τη δείχνω.

Γιατί αυτά που γράφω είναι η άποψη μου και δεν έχω πρόβλημα να συνδέονται οι απόψεις μου με τη μούρη μου.

Έτσι γίνεται και στην πραγματική ζωή. Αν έχεις αρχίδια λες στον άλλο “είσαι μαλάκας” κατάφατσα. Και αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου.

Όλοι έχουμε ευθύνες. Όλοι, ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, έχει κάποιες επιπτώσεις. Κι όλα εδώ πληρώνονται.

‘Ετσι είναι. Δεν ανοίγουμε το στόμα μας και όποιος πάρει ο Χάρος.

Με έχουν ρωτήσει στο παρελθόν, νομίζω κάποιος με σχόλιο σε τούτο το blog. Δεν είναι κάποιες φορές που θα ευχόμουν να ήταν κρυφή η ταυτότητα μου για να μιλήσω πιο ανοιχτά; Η ειλικρινής απάντηση είναι ναι. Αλλά είναι μικρή και ποταπή και ντρέπομαι για αυτή μου την απάντηση. Καλύτερα να ξέρω ότι με διαβάζουν και γνωρίζουν ποια είμαι.

Είναι λάθος να γράφεις άσχημα για κάποιον και να κρύβεσαι πίσω από την οθόνη του υπολογιστή σου. Είναι δειλία.

Άλλωστε έτσι όταν λέω κάτι άσχημο σημαίνει ότι το εννοώ πραγματικά. Και σφραγίδα είναι η φωτογραφία μου.

(Εκ του Περί αναγνωρισιμότητας δημοσιευθέν 28 Απριλίου 2006)

Και παραμένει ίδια κι απαράλλαχτη η θέση μου δηλαδίς.

Πριν μου αρχίσετε τα περί ελευθερίας να σας πω ότι όποιος θέλει να σας βρει σας βρίσκει εύκολα – νόμος ξενόμος, δεν είναι πρόβλημα. Γράψτε μου ένα ανώνυμο σχόλιο και κάποιος που γνωρίζει μπορεί να μου βρει και τί χρώμα είναι το βρακί σας. Δεν μπαίνω στη διαδικασία.

Θα μου πεις – ο νόμος θα μπει. Αχά! Και εδώ ακριβώς είναι η ένσταση μου στη νομοθετική ρύθμιση. Δε σκιάζομαι το νόμο. Καθόλου. Τον τιμώ και τον σέβομαι, κορώνα στο κεφάλι μου.

Τους ανθρώπους σκιάζομαι και πώς θα τον χρησιμοποιήσουν.

Το δικαστικό σύστημα της χώρας σκιάζομαι και πώς θα ταλαιπωρήσει και αθώους για ΧΡΟΝΙΑ.

Τα ΜΜΕ σκιάζομαι που θα διασύρουν και τους καλούς και τους κακούς.

Γενικώς δηλαδή – είμαι μια πολίτης με κρίση εμπιστοσύνης.

Τώρα αυτό δεν είναι πρόβλημα;

Η ανωνυμία μας μάρανε;

—————–
Το λαλάνε καλά επίσης:
Τελεία τζι αρ… στο Εξομολογήσεις Κανιβάλων
Άντε πάλι με την ανωνυμία! στο metablogging.gr
Η εγκύκλιος Σανιδά δεν είναι δεσμευτική στο e-lawyer
No more anonymous στο Dealsend

15 comments to Εμένα με λένε Σοφία (κι αν δε με βρίσκεις έχω και βίντεο)

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType